Deve sürücüsü
"Efendim, konuşmamı siz istediniz. Ne düşündüğümü size
küçük bir örnek anlatmaya çalışayım. Efendim siz ancak
denizdeki en şahane inciyle kıyaslayabileceğim eşsiz bir
bilgi hazinesine sahipsiniz. Bu inciler o kadar değerli
ki, çok güzel düzenlenmiş kutu içinde yumuşak kadife
kumaşlara sarılı olarak saklanmalı. Bunun yanında, benim
bilgim sıradan, çölde üzerine bastığımız taşlar gibi. Ama
birde güneşin yükseldiğini hayal edin. Güneş bize
ışınlarını yollar. Efendim size sorum şu: Güneşin
ışınlarını, parlaklığını ne yakalar ve yansıtır? Sizin
kadifelere hap solmuş değerli incileriniz mi, yoksa benim
yolun kenarında duran acınacak taşlarım mı?
Kurbağa Masalı...Yaşama
Dair !
Günlerden bir gün ...
kurbağaların yarışı varmış. Hedef, çok yüksek bir kulenin
tepesine çıkmakmış. Bir sürü kurbağa da arkadaşlarını
seyretmek için toplanmış.Ve yarış başlamış. Gerçekte
seyirciler arasında hiçbiri yarışmacıların kulenin tepesine
çıkabileceğine inanmıyormuş. Sadece şu sesler
duyulabiliyormuş:"Zavallılar! Hiçbir zaman
başaramayacaklar!" Yarışmaya başlayan kurbağalar kulenin
tepesine ulaşamayınca teker teker yarışı bırakmaya
başlamışlar. içlerinden sadece bir tanesi inatla ve yılmadan
kuleye tırmanmaya çalışıyormuş. Seyirciler bağırıyorlarmış:
"...Zavallılar! Hiçbir zaman başaramayacaklar!.."Sonunda,
bir tanesi hariç, diğer kurbağaların hepsinin ümitleri
kırılmış ve yarışı bırakmışlar. Ama kalan son kurbağa büyük
bir gayret ile mücadele ederek kulenin tepesine çıkmayı
başarmış. Diğerleri hayret içinde bu işi nasıl başardığını
öğrenmek istemişler. Bir kurbağa ona yaklaşmış ve sormuş bu
işi nasıl başardın diye.O anda farkına varmışlar ki....
kuleye çıkan kurbağa sağırmış!
Olumsuz düşünen insanları
duymayın... Onlar kalbinizdeki ümitleri çalarlar!
»Dr.Murat Ulusoy'un web sitesinden.
ÇATLAK KOVA
Hindistan’da bir sucu, boynuna astığı uzun bir sopanın
uçlarına taktığı iki büyük kovayla su taşırmış. Kovalardan
biri çatlakmış. Sağlam olan kova her seferinde ırmaktan
patronun evine ulaşan uzun yolu dolu olarak tamamlarken,
çatlak kova içine konan suyun sadece yarısını eve
ulaştırabilirmiş. Bu durum iki yıl boyunca hergün böyle
devam etmiş. Sucu her seferinde patronun evine sadece 1.5
kova su götürebilirmiş.
Sağlam kova başarısından gurur duyarken, zavallı çatlak
kova görevinin sadece yarısını yerine getiriyor olmaktan
dolayı utanç duyuyormuş.
İki yılın sonunda birgün çatlak kova ırmağın kıyısında
sucuya seslenmiş:
- Kendimden utanıyorum ve senden özür dilemek istiyorum!
“Neden?” diye sormuş sucu. Kova:
- Çünkü iki yıldır çatlağımdan su sızdığı için taşıma
görevimin sadece yarısını yerine getirebiliyorum. Benim
kusurumdan dolayı sen bu kadar çalışmana rağmen
emeklerinin tam karşılığını alamıyorsun! demiş.
Sucu şöyle cevap vermiş:
- Patronun evine dönerken yolun kenarındaki çiçekleri fark
etmeni istiyorum!
Gerçekten de tepeyi tırmanırken çatlak kova patikanın bir
yanındaki yabani çiçekleri ısıtan güneşi görmüş.
Fakat yolun sonunda yine suyunun yarısını kaybettiği için
kendini kötü hissetmiş ve yine sucudan özür dilemiş. Sucu
kovaya sormuş:
- Yolun sadece senin tarafında çiçekler olduğunu ve diğer
kovanın tarafında hiç çiçek bulunmadığını fark ettin mi?
Bunun sebebi benim senin kusurunu bilmem ve ondan
faydalanmamdır. Yolun senin tarafına çiçek tohumları ektim
ve hergün biz ırmaktan dönerken sen onları suladın. İki
yıldır ben bu güzel çiçekleri toplayıp onlarla patronumun
sofrasını süsleyebildim. Sen böyle olmasaydın, o evinde bu
güzellikleri yaşayamayacaktı.
Hepimizin kendimize has kusurları vardır. Hepimiz aslında
kovalarız. Büyük planda hiçbir şey ziyan edilmez.
Kusurlarınızda gerçek gücünüzü bulduğunuzu bilirseniz, siz
de güzelliklere sebep olabilirsiniz.
MAVİ KURDELA
New York’ta yaşayan bir
öğretmen lise son sınıftaki öğrencilerinin diğer insanlardan
farklı özelliklerini vurgulayarak onları onurlandırmaya
karar vermişti. California Del Mar’dan Helice Bridges
tarafından getirilmiş süreci kullanarak her öğrencisini
teker teker tahtaya kaldırdı. İlk önce öğrencilere sınıf ve
kendisi için ne kadar özel olduklarını belirtti. Sonra
herbirine üzerinde altın harflerle “Siz çok önemlisiniz!”
yazılı birer mavi kurdela verdi. Daha sonra, kabul görmenin
toplum üzerinde ne gibi etkileri olacağını anlayabilmek
amacıyla sınıfına bir proje yaptırmaya karar verdi. Her
öğrencisine üçer tane daha kurdela verip onlardan bu töreni
gerçek dünyada devam ettirmelerini istedi. Öğrenciler daha
sonra sonuçları takip edecek, kimin kimi onurlandırdığını
tesbit edecek ve bir hafta boyunca sınıfa bilgi
vereceklerdi.
Çoçuklardan biri gelecekteki kariyer çalışmaları için
kendisine yardımcı olan, yakınlarındaki bir şirketin üst
düzey görevlisini onurlandırmış, adamın yakasına mavi
kurdelayı iliştirmişti.
Ardından iki tane daha kurdela verdi ve “Sınıfça bu konuda
bir projemiz var. Sizden onurlandırmanız için birini
bulmanızı istiyoruz. Onurlandırdığınız insanlara ekstra
kurdela verin. Böylece onlar da bu projenin devam etmesi
için başkalarını bulabilirler. Daha sonra lütfen bana ne
olduğu konusunda bilgi verin!” diye rica etti.
O gün üst yönetici, suratsız biri olarak bilinen patronunun
yanına gitmeye karar verdi. Patronunun odasına girdi ve “iş
dünyasında bir deha olduğundan ötürü” onu taktir edip örnek
aldığını söyledi. Bu mavi kurdelayı yakasına takması için
izin verip vermeyeceğini sordu.
Şaşkına dönen patron, “Tabii ki!” şeklinde cevap verdi.
Yönetici de mavi kurdelayı patronun tam kalbinin üstüne,
ceketine iliştirdi. Ekstra kurdeleyı verirken de, “Bana bir
iyilik yapar mısınız? Siz de bu kurdelayı onurlandırmak
istediğiniz birine verir misiniz? Bunu bana veren çocuk,
okulda bir proje yaptıklarını söyledi. Bu kabul görme
töreninin devam etmesi gerekiyormuş. Böylece bunun insanları
nasıl etkilediğini belirleyeceklermiş...” dedi.
O gece patron evine geldiğinde on dört yaşındaki oğlunun
yanına oturdu. “Bugün inanılmaz bir şey oldu” dedi.
“Ofisteydim. Üsy düzey yöneticilerimden biri içeri geldi,
bana hayran olduğunu söyleyip “İş dünyasında bu kadar
başarılı olduğum için göğsüme bu kurdelayı iliştirdi. Hayal
etmeye çalış... Benim bir dahi olduğumu düşünüyor. ‘Siz çok
önemlisiniz!’ yazılı bu kurdelayı tam göğsümün üstüne taktı.
Bana ekstra bir kurdela verdi ve onurlandıracak başka birini
bulmamı istedi. Arabayla eve gelirken bu mavi kurdelayla
kimi onurlandırabileceğimi düşündüm ve aklıma sen geldin.
Ben seni onurlandırmak istiyorum. Günlerim aşırı yorucu
geçiyor. Eve gelince sana pek ilgi gösteremiyorum. Bazen
derslerden aldığın notları beğenmeyince ve odanı
toparlamayınca sana bağırıp çağırıyorum. Halbuki bu gece bir
şekilde buraya oturup sana benim için ne kadar farklı ve
özel olduğunu söylemek istedim. Annen gibi sen de benim
hayatımdaki en önemli insansın. Sen mükemmel bir çocuksun.
Seni seviyorum!” diye devam etti.
Şaşkına dönen çocuk ağlamaya başlamıştı. Bütün vücudu
titriyordu. Başını kaldırdı, gözleri yaş içinde olarak
babasına baktı ve “Yarın intihar edecektim baba!” dedi. “Ben
senin beni hiç sevmediğini, beni hiç önemsemediğini
düşünüyordum. Ama artık herşey çok farklı. Baba sen şu an
oğlunun hayatını kurtardın!”
Sizin de sevginizi duymak, hissetmek isteyen insanların var
olduğunu sakın unutmayın.
Merak etmeyin. Hepimize yetecek kadar KURDELA var.
JAPONLAR ve BALIKLAR
Japonlar taze balığı hep çok
sevmişlerdir. Fakat Japonya sahillerinde bol balık bulmak
mümkün olmamaktadır. Balıkçılar, Japon nüfusu doyurabilmek
için daha büyük tekneler yaptırıp daha uzaklara
açılabilmişlerdir. Balık için uzaklara gidildikçe, geri
dönmesi de daha çok vakit alır olmuştur. Dönüş bir-iki
günden daha uzarsa, tutulan balıkların da tazeliği
kaybolmaktadır.
Japonlar tazeliği kaybolmuş balığın lezzetini
sevmemişlerdir. Bu problemi çözebilmek için balıkçılar
teknelerine soğuk hava depoları kurdurmuşlardır. Böylece
istedikleri kadar uzağa gidip, tuttuklarını da soğuk hava
deposunda dondurulmuş olarak saklayabileceklerdi.
Ancak Japon halkı taze ile donmuş balık lezzet farkını
hissedebiliyor ve donmuş olanlara fazla para ödemek
istemiyorlardı.
Balıkçılar bu defa teknelerine balık akvaryumları
yaptırdılar. Balıklar içeride biraz fazla sıkışacaklardı,
hatta, birbirlerine çarpa çarpa birazda aptallaşacaklardı,
ama yine de canlı kalabileceklerdi. Japon halkı canlı
olmasına rağmen bu balıkların da lezzet farkını
anlayabiliyorlardı. Hareketsiz, uyuşmuş vaziyette günlerce
yol gelen balığın, canlı, diri hareketli taze balığa göre
lezzeti yine etkilenmişti.
Balıkçılar nasıl olacak da Japonya'ya taze lezzetli balığı
getirebileceklerdi ?
Siz olsaydınız ne yapardınız ?
Hedeflerinize ulaşır ulaşmaz, mesela mükemmel bir eş
buldunuz veya
çok başarılı bir firmaya girdiniz, borçları ödediniz v.s.
Heyecanınız kaybolmaya başlamaz mı? Aşırı çalışmanız
gerekmiyorsa rahatlamaz mısınız? Loto'da büyük ikramiyeyi
kazananlar parayı savurmaya başlamaz mı ?
Japonların taze balık probleminde olduğu gibi çözüm aslında
basittir. 1950'lerde L.Ron Hubbart'ın gözlemlediği üzere
"İnsanoğlu ancak hırs iddiası içinde bulunursa anormal
çabalar sarf eder." Ne kadar akıllı, uzman, inatçı iseniz
iyi bir problemle uğraşmaktan o kadar zevk alırsınız.
Problem sizi ne kadar zorluyorsa ve siz onu adım adım
çözebiliyorsanız bundan da o derece mutluluk duyarsınız,
heyecan duyarsınız ve enerji dolu, canlı, ayakta kalırsınız.
Japonlarda balıkları yine teknelerindeki akvaryumlarda
tuttular, ancak içine küçük bir de köpekbalığı attılar. Bir
miktar balık köpekbalığı tarafından yutulmuştu, ama geride
kalanlar son derece hareketli ve taze kalabilmişlerdi
Buradan da görüleceği üzere problemlerden, uzaklaşmaktansa
içine atlamak, boğuşmak ve onları yenmek gerekir.
Problemlerimiz çok ve çeşitli olabilirler. Ümitsiz olmayın.
Onları
tanıyın, organize edin, kararlı olun, daha çok bilgi ve
yardım
desteği ile onlarla savaşın.
Beyninize bir köpekbalığı atın ve nelere ulaşabileceğinizi o
zaman
görün.
Cam Tavan Sendromu
“Bir Şeyin imkânsız olduğuna inanırsanız,
aklınız bunun neden imkânsız olduğunu size
ispatlamak üzere çalışmaya başlar. Ama bir şeyi
yapabileceğinize inandığınızda, gerçekten inandığınızda,
aklınız yapmak üzere çözümler bulma konusunda size
yardım etmek için çalışmaya başlar”
Dr. David J. Schwartz
Bilim adamları pirelerin farklı yükseklikte
zıplayabildiklerini görürler. Birkaçını toplayıp
30 cm
yüksekliğindeki bir cam fanusun içine koyarlar. Metal
zemin ısıtılır. Sıcaktan rahatsız olan pireler zıplayarak
kaçmaya çalışırlar ama başlarını tavandaki cama
çarparak düşerler. Zemin de sıcak olduğu için
tekrar zıplarlar, tekrar başlarını cama vururlar.
Pireler camın ne olduğunu bilmediklerinden,
kendilerini neyin engellediğini anlamakta zorluk çekerler.
Defalarca kafalarını cama vuran pireler sonunda o
zeminde 30 santimden fazla zıpla(ya)mamayı öğrenirler.
Artık hepsinin
30 cm
zıpladığı görülünce deneyin ikinci aşamasına geçilir
ve tavandaki cam kaldırılır. Zemin tekrar ısıtılır.
Tüm pireler eşit yükseklikte,
30 cm
zıplarlar! Üzerlerinde cam engeli yoktur, daha yükseğe
zıplama imkânları vardır ama buna hiç cesaret
edemezler. Kafalarını cama vura vura öğrendikleri bu
sınırlayıcı 'hayat dersi'ne sadık halde yaşarlar.
Pirelerin isterlerse kaçma imkânları vardır ama kaçamazlar.
Çünkü engel artık zihinlerindedir. Onları sınırlayan
dış engel (cam) kalkmıştır ama kafalarındaki iç
engel (burada 30cm'den fazla zıplanamaz inancı) varlığını
sürdürmektedir.
Bu deney canlıların neyi başaramayacakları
nı nasıl öğrendiklerini göstermektedir.
Bu pirelerin yaşadıklarına 'cam tavan
sendromu' denir. Bir insanın gelebileceğine inandığı
en üst nokta, onun cam tavanıdır. Cam tavanınız
hayallerinizin tavan yüksekliğini gösterir. İnsan
inandığına denktir. Yapabileceğini düşündüğü
kadardır.
KERTENKELE
Bu asada okuyacağınız hikaye Japonya'da
yaşanmış gerçek bir olaydır.
Evini yeniden dekore ettirmek isteyen
Japon bunun için bir duvarı yıkar. Japon evlerinde
genellikle iki tahta duvar arasında çukur bir boşluk
bulunur. Duvarı yıkarken, orada dışardan gelen bir çivinin
ayağına battığı için sıkışmış bir kertenkele görür. Adam
bunu gördüğünde kendini kötü hisseder ve aynı zamanda
meraklanırda kertenkelenin ayağına çakılmış çiviyi
görünce. Muhtemelen bu çivi 10 yıl önce, ev yapılırken
çakılmıştı.
Nasıl olmuştu da kertenkele bu pozisyonda hiç kıpırdamadan
10 yıl boyunca yaşamayı başarmıştı? Karanlık bir duvar
boşluğunda hiç kıpırdamadan 10 yıl boyunca yaşamak çok zor
olmalıydı. Sonra bu kertenkelenin 10 yıldır hiç
kıpırdamadan nasıl 10 yıl yaşadığını düşündü- ayak
çivilenmişti!! Böylece çalışmayı bırakır ve kertenkeleyi
izlemeye başlar, ne yiyor acaba? Sonra nereden çıktığını
fark edemediği başka bir kertenkele gelir ağzında taşıdığı
yemekle...
İnanılmaz!!! Adamı sersemletir gördüğü
manzara. Bu nasıl bir sevgi? Ayağı çivilenmiş kertenkele,
10 yıldır diğer kertenkele tarafından beslenmekteydi...
Teknoloji ilerledikçe bilgiye ulaşmamız
hızlandıkça hızlanıyor. Fakat insanlar arasındaki mesafe,
o da aynı hızda birbirine yaklaşıyor mu acaba?
SIZI SEVENLERİ ASLA TERK ETMEYİN, UNUTMAYIN
ONLARI.
Karateci Çocuk
Japon çocuğun tek hayali
çok ünlü bir karateci olmaktı. Fakat ailesi buna izin
vermezdi. Bir gün talihsiz bir kaza sonucu çocuk sol
kolunu kaybetti. Ailesi çocuğun moralinin çok kötü
olduğunu görünce ona bir karate hocası tuttu. Hoca ilk
dersinde çocuğa karşısındakini sağ koluyla
tutup
üstünden savurmayı gösterdi. Hatta ikinci, üçüncü ve
sonraki bütün derslerde hep aynı hareketi yapıyorlardı.
Çocuk bir gün hocasına "hocam ben çok sıkıldım, artık
başka hareketlere geçsek" dedi. Hoca ise bunu kabul
etmeyerek dünyada bu işi en hızlı yapan kişi olmadıkça
bitirmeyeceğini söyledi. Çocuk o kadar hızlanmıştı ki, hocasını
bile göz açıp kapayıncaya kadar yerden yere vuruyordu.
Bir gün hoca elinde bir kağıtla geldi kağıtta çocuğun
gençler karate şampiyonasına katılabileceği yazıyordu.
Çocuk çok şaşırdı. Ertesi gün salonda ilk rakibinin
karşısına çıkacakken heyecanla hocasına sordu,"hocam bu
iş nasıl olur? Ben sadece tek hareket biliyorum kesin
kaybederim". Hocası ise "sen sadece hareketi yap"
cevabını verdi. Çocuk ringe çıktı ve hareketiyle
rakibini eledi. Hatta tek hareketle finale kadar çıktı.
Finalde karşısında kendisinin iki katı birisi vardı.
Önce çok korktu ama gene bildiği hareketi yaparak son
rakibini de yendi ve şampiyon oldu. Sevinçle hocasının
yanına koştu ve sordu "hocam nasıl olur anlamıyorum,
sadece bir hareket biliyorum, tek kolluyum ve şampiyon
oldum". Hocası çocuğa baktı ve dedi ki, "senin yaptığın
hareket karetedeki en zor hareketlerden biridir...Ve bir
tek savunması vardır o da, rakibin sol kolunu tutmak".
Farklılıklarınızı
avantaja dönüştürün...
MİSKET TEORİSİ
Genç adam yoğun iş temposundan iyice
bunalmıştı. Vakit akşama yaklaşıyordu, ama mesai
kavramına çok yabancı olduğu için evine ne zaman
gideceği belli değildi. Başını iki elinin arasına aldı,
gözlerini sıkıca kapadı. Çok para kazanıyordu.
Yöneticiydi, birçok insanın imrenerek baktığı bir
konumdaydı. Ama yaşadığı hayatı hayat olarak görmüyordu.
“Bu ne biçim hayat böyle!” diye söylendi kendi kendine.
Hafta sonlarında dahi evine gidemiyordu. Toplantılar, iş
seyahatleri, yazışmalar ve koşuşturmacıyla geçen bir
hayat. Ailesine, çocuklarına vakit ayıramıyordu. Pek çok
yakın dostunun adını dahi unutmuştu.
Bu karamsarlık içinde kıvranırken, birden çekmecesindeki
küçük radyosu aklına geldi. Radyoyu açtı. Yayınlanan
müzik parçasıyla biraz rahatladığını hissetti. Müziğin
ardından yaşlı bir adamın konuşmasıyla gayri ihtiyari
radyoyu kapatmak istedi. Ama birden durdu. İlginç bir
teoriden söz edeceğini söylüyordu yaşlı adam. “Bin
misket teorisi”ni anlatacaktı. Merakla dinlemeye
başladı. “Birgün oturdum ve biraz aritmetik yaptım.
Ortalama bir kişinin yetmiş beş yaşına kadar yaşadığını
varsaydım. Biliyorum, bazıları daha çok, bazıları da
daha az yaşar. Ama biz yetmiş beş sene yaşadığını
düşünelim. Bir yılda 52 hafta olduğu için, 75’i 52 ile
çarptım ve ortalama ömre sahip bir insanın tüm hayatında
yaşayacağı cumartesi sabahı sayısı olarak3900 rakamına
ulaştım. Şimdi beni iyi dinleyin. En önemli kısmına
geliyorum. Bütün bunları ayrıntılı olarak düşünmeye elli
beş yaşında başlamıştım. Yaptığım hesaba göre bu yaşa
kadar 2180’in üzerinde cumartesi yaşamıştım. Ve eğer
yetmiş beş yaşına kadar yaşarsam, yaşayacağım cumartesi
sayısı sadece bin adet olacaktı. Bir oyuncak dükkanına
gittim ve dükkanda bulunan tüm misketleri aldım. 1000
adet misketi bir araya getirmek için üç tane daha
oyuncakçı dükkanını ziyaret ettim. Bunları eve getirdim
ve atölyemdeki radyomun yanında duran büyük, şeffaf bir
kavanozun içine hepsini doldurdum. O günden sonra, her
cumartesi kavanozdan bir tane aldım. Misketlerin
azaldığını gördükçe, hayatımdaki önemli şetleri daha
fazla düşünmeye başlamıştım. Anladım ki, dünyadaki
zamanımın akıp gittiğini seyretmek kadar önceliklerimi
düzene koymama hiçbir şey yardım edemez”. Yaşlı adamın
anlattıkları öylesine etkiliydi ki, genç işadamı adeta
dünyadan kopmuş, radyoya kilitlenmişti. Yaşlı adam şu
cümlelerle konuşmasını tamamladı: “Programı kapatmadan
önce şimdi size son bir şey daha anlatacağım. Bu sabah
kavanozun içindeki son misketi de aldım. Eğer önümüzdeki
cumartesiye kadar yaşarsam, bana biraz daha zaman
verilmiş olacak. Unutmayın, hepinizin kullanabileceği en
önemli şey, biraz daha fazla zamandır.”
Bilge İle Köpek
Bir bilge, bir göletin
başında oturmaktadır. Susuzluktan kırılan bir köpeğin
devamlı olarak gölete kadar gelip, tam su içecekken kaçması
dikkatini çeker. Dikkatle izler olayı. Köpek susamıştır ama
gölete geldiğinde sudaki yansımasını görüp korkmaktadır. Bu
yüzden de suyu içmeden kaçmaktadır. Sonunda köpek susuzluğa
dayanamayıp kendini gölete atar ve kendi yansımasını
görmediğinden suyu içer. O anda bilge düşünür:
-Benim bundan öğrendiğim şu oldu, der.
-Bir insanın istekleri ile arasındaki engel,
çoğu zaman kendi içinde büyüttüğü korkulardır. Kendi içinde
barındırdığı engellerdir. İnsan bunu asarsa, istediklerini
elde edebilir. Ama biraz daha düşününce aslında gerçek
öğrendiği şeyin bundan farklı olduğunu görür. Asil öğrendiği
şey, insanin bir bilge bile olsa bir köpekten öğrenebileceği
bilginin var olduğudur.
Şekilsiz Taş
Bir heykeltıraş, işleyip heykel yapmak üzere mermer satın
almak istiyordu.
Mermercinin bahçesinde dolaşırken, köşeye atılmış bir kaya
parçasına gözü ilişti.
"Bu mermer parçasının fiyatı nedir?" diye sordu mermerciye.
"Bedava" cevabını verdi mermerci, "eğer işine gerçekten
yarayacağını düşünüyorsan, para vermeden götürebilirsin."
Heykeltıraş şaşırmıştı :
"Neden bedava veriyorsun bunu?"
"Şekli bozuk çünkü" dedi mermerci, "kimse satın almak
istemiyor ve bahçemi işgal etmekten başka bir işe yaramıyor.
Alıp götürürsen, beni ancak mutlu edersin."
Birkaç ay sonra, heykeltıraş mermercinin dükkanına elinde
bir kutuyla girdi ve kutuyu mermerciye uzattı. Mermerciyi
kutuyu açtı, içinde harika bir heykel duruyordu.
"Şu güzelliğe bakın!" dedi mermerci. "Eminim bu sanat eseri
için büyük paralar isteyeceksin. Peki ama onu neden bana
getirdin? Biliyorsun, ben sadece mermer taşı satarım..."
"Hayır, hayır" diye cevapladı sanatkar, "bu sana bir
hediye."
"Bana hediye mi? Neden?
"Çünkü bu taş senin."
"Nasıl yani?"
"Hatırlamıyor musun, buraya altı ay önce gelmiştim ve bana
bahçenin
köşesinde duran bir taş parçasını vermiştin?"
"E... evet, o heykeltıraş sendin. Şimdi hatırladım."
"İşte bu heykeli bana verdiğin taştan yaptım."
Mermerci altı ay önce söylediği sözleri hatırlayıp utandı :
"Allah'ım! Bu harika heykelin o çirkin taştan çıkabileceğine
kim inanabilirdi ki?"
Michelangelo da başka heykeltıraşların almak istemediği bir
büyük mermer bloğu alıp o dünyaca meşhur Hz. Davud heykelini
yapmıştı. Kendisine bu harika sanat eserlerini nasıl
yaptığını soranlara da şu cevabı vermişti :
"Ben mermerlerin içinde bir melek görürüm ve onu özgürlüğüne
kavuşturuncaya kadar, mermeri keski ve çekicimle oymaya
devam ederim."
Ne dersiniz, çoğu zaman beğenmediğimiz, şikayet ettiğimiz
hayatımız da o çirkin mermer parçasına benzemiyor mu?
Yapmamız gereken, hayat taşımızın üzerindeki fazlalıkları
atmak ve içimizdeki meleği açığa çıkarmak değil mi?
Hayatımız bize bir hediye. Onun içinden çıkarttığımız sanat
eseri ise bizim kendimize bir hediyemiz.
JİM
Jim
üniversitede başarılı bir hocaydı. Çok iyi bir akademik
geçmişi vardı. Sık sık yurtdışına seminerlere davet
ediliyordu. Bunun yanında jim çok sıcak bir insandı.
Ailesine ve meslektaşlarına düşkündü. İlim irfan ve insan
yaşamını kendi içinde harmanlamasını çok iyi bilen bir
insandı. Dengeliydi. Ancak son senelerde Jim kontrolü
kaybettiğini söylüyordu. Çocukluğunda kronik bir hastalığa
yakalanmıştı ve bu son zamanlarda tekrar Jim’de kendisini
gösteriyordu. Hastalık onu fiziksel ve ruhsal olarak
yıpratıyordu. Bu konuda yapabileceği fazla bir şey yoktu.
Karısıyla uzun bir süredir kavgalıydı. Aile sanki bir
savaş meydanıydı. Karısıyla anlaşmaya çalışıyor ama bir
türlü başaramıyordu. Kendini çok yetersiz hissediyordu.
Tek
kızları bir gence aşık olmuştu. Adamın yurtdışında
çalışması gereken bir işi vardı ve kızı da onunla gitmek
istiyordu. Jim kızının yanlarından ayrılması konusunda da
kendini güçsüz ve yetersiz hissediyordu.
İşte
de sorunlar yaşıyordu. Üniversitesi yeni bir strateji
belirlemiş ve bir çok meslektaşı işten ayrılmıştı. Bu onu
çok rahatsız ediyordu. Artık işe de gitmek istemiyordu.
Terapiye geldiğinde şöyle diyordu: “Şu anda benim
kontrolümün dışında çok fazla şey var ve ben onları
değiştirecek güçte değilim: ailem kızım işim sağlığım
gibi. umuyorum, istiyorum ve savaşıyorum değiştirmek için.
Ancak gerçek şu ki bu mümkün değil. Bu gerçek de beni
güçsüz ve yetersiz yapıyor. Şunun farkına vardım ki
yaptığım şeyler işe yaramıyorsa, yönümü değiştirmeye
ihtiyacım var. Yapamayacağım şeyler için savaşmak yerine,
değiştirebileceğim şeyleri bulmaya çalışmam gerekiyor.”
Jim
kampusta bir öğle arasında kütüphanenin rafında duran bir
fıkra kitabına takıldı. Normalde böyle şeyler okumazdı.
Ama aldı ve içinden birkaç fıkra okudu. Kendini birden
mutlu hissetti.
Ve her
sabah birkaç fıkra okudu işe gitmeden. Beğendiği birkaçını
ezberledi. Bu onun güne farklı bir şekilde başlaması için
bir fırsattı. Ezberindeki fıkraları işe gidince
meslektaşlarıyla paylaştı.
Jim
böyle yaparak hem kendi duygularını değiştirdi hem de
etrafına neşe saçan bir insan oldu. Yetersizlik ve
güçsüzlük duyguları yerine daha positif duygular
geliştirdi hem kendinde hem etrafında..
DEĞİŞTİREBİLECEĞİN VE DEĞİŞTİREMEYECEĞİN ŞEYLER
Brenda’yla ilk buluşmamızda bana “ ipin ucunda” olduğunu
söylemişti.
Eski
kocası kıtalar arsı yolculuk yapıyordu. Çocuklarıyla
iletişimi yoktu. Onlara para gönderemiyordu. Brenda hem
paraya ihtiyacı olduğundan hem de sevdiğinden kendini
çalışmaya adadı. Basit bir sekreterlik işinden asistanlığa
kadar yükseldi. Ama onun kariyeri boyunca hep yanında olan
bir şey vardı: stres.
İki
çocuğu vardı. Oğlu gençlik dönemini boşa harcıyordu.
Serserilerle takılıyordu. Kızı ise uyuşturucuya başlamış
ve üniversiteyi bırakmıştı. Brenda bunu anlayamıyordu.
Onlarla hep ilgilenmiş ve toplumda saygın kişiler olarak
yetiştirmeye çalışmıştı. Nerede hata yaptığını bir türlü
anlamıyordu. Daha fazla ne yapabilirdi? Bu sorular onu
derin bir yetersizlik duygusu içine sürüklüyordu.
Stres
ve korku Brenda’nın sağ elinde bir titremeye yol açmıştı.
İlginç bir şekilde titreme sadece sağ elindeydi ve sadece
insanların onu yazı yazarken izlediği zaman ortaya
çıkıyordu. O zaman kaçmak ve saklanmak istiyordu.
Doktorlar bu titreme için fiziksel bir neden
bulamamışlardı.
Brenda
ciddi bir şekilde hem çalışıyor hem de annelik yapıyordu.
Bu onun stresini daha da artırıyordu. Eğlenmek için ne
yaptığını sorduğumda cevabı basitti.:“hiç bir şey”. Daha
önce eğlenmek için ne yaptığını sorduğumda, uzun zamandır
eğlenemediğini söyledi bana. Ona çocukluğunda eğlendiği
bir şeyi hatırlamasını istediğimde çok ilginç bir şey
olmuştu.
Parkta
salıncakta sallandığını hatırladı. Ona gözünü kapamasını
ve hayal etmesini söyledim.
Cimlerin kokusunu tarif etti. Salıncakta ileri geri
sallanmanın keyfi yüzünden okunuyordu. Birisinin salıncağı
iterken ne kadar eğlenceli olduğunu söyledi. Kendini özel
hissetti. Sanki biri ona güven veriyor destek oluyordu.
Ona
Garfield’in salıncakta tek başına oturduğunu ve ona
şunları söylediğini gösterdim: “Hayatta bazen küçük
itmelere ihtiyaç duyarım.” Salıncaklar, yaşam gibi yukarı
aşağı ileri geri hareket ederler. Bazen bizim
kontrolümüzde olmayan dışardan etkilere bir şey yapamayız.
İpin uzunluğu, salıncağı iten kişinin gücü, ipin
dayanıklılığı gibi. Genelde daha çok sallandıkça daha iyi
uyum sağlarız salıncağa. İleri gideriz ama yine dengeye
geliriz. Bu onun özelliğidir.
Brenda’nın yaşamı da böyleydi. Değiştirebileceği şeyler ve
değiştiremeyeceği şeyler vardı. Düşüncelerini ve
duygularını değiştirebileceğini ona anlatmak için yakında
bir parka gitmesini ve günün belli bir vaktini orda
sallanarak geçirmesini istedim.
Bir
sonraki randevumuzda bana şunları söyledi: “Bana ne
söylemek istediğinizi anladım. Birinin bana şunu
söylediğini duydum: ‘İpin ucuna geldiğinizde, artık düğüm
atıp bir salıncak yapma zamanıdır.”
ZEHİR
Uzun yıllar önce Çin'de Li-Li
adli bir kız evlenir ve aynı evde kocası ve kaynanası ile
birlikte yaşamaya baslar. Lakin kısa bir sure sonra
kayınvalidesi ile geçinmenin çok zor olduğunu anlar.
İkisinin de kişiliği tamamen farklıdır buda onların sık sık
kavga edip tartışmalarına yol acar. Bu Çin geleneklerine
göre hoş bir davranış değildir ve çevrenin oldukça tepkisini
alır. Birkaç ay sonra bitmez tükenmez gelin kaynana
kavgalarından ev onun ve annesi ile karısı arasında kalan
eşi içinde cehennem haline gelmiştir. Artık bir şeyler
yapmak gerektiğine inanan genç kız doğru babasının eski bir
arkadaşı olan baharatçıya koşar ve derdini anlatır. Yaşlı
adam ona bitkilerden yaptığı bir ekstra hazırlar ve bunu 3
ay boyunca her gün azar azar kaynanası için yaptığı
yemeklerin içine koymasını söyler. Zehir az az verilecek ,
böylece onu gelininin öldürdüğü belli olmayacaktır. Yaşlı
adam genç kıza kimsenin ve eşinin şüphelenmemesi için
kaynanasına çok iyi davranmasını ona en güzel yemekleri
yapmasını söyler. Sevinç içinde eve donen Li-Li yaşlı adamın
dediklerini aynen uygular . Her gün en güzel yemekleri
yapıyor. Kaynanasının tabağına azar azar zahiri
damlatıyordu. Kimseler şüphelenmesin diye de ona çok iyi
davranıyordu. Bir sure sonra kayınvaldesi de çok değişmişti
ve ona kendi kızı gibi davranıyordu. Evde artık barış
rüzgarları esiyordu. Genç kız kendisini ağır bir yük altında
hissetti. Yaptıklarından pişman bir vaziyette baharatçı
dükkanının yolunu tuttu ve yaşlı adama şu ana kadar
kaynanasına verdiği zehirleri onun kanından temizleyecek bir
iksir için yalvardı, Yaşlı kadının ölmesini artık
istemiyordu. Yaşlı adam yaşlı gözlerle karşısında konuşup
duran Li-Li ye baktı ve kahkahalarla gülmeye başladı Sevgili
Li-Li dedi , sana verdiklerim sadece vitaminlerdi. Olsa olsa
kayınvalideni sadece daha da güçlendirdin hepsi bundan
ibaret. Gerçek zehir ise senin beyninde olandı. Sen ona iyi
davrandıkça oda dağıldı ve yerini sevgiye bıraktı böylece
siz gerçek bir ana kız oldunuz " dedi Kıssadan Hisse: Eski
bir Cin atasözü şöyle der ; Gül veren elde gül kokusu kalır.
Sevilen insan sevgisini insanlara veren insandır.
YOLDAN GÜZEL GEÇMEK
Bir kral halkı için geniş bir
yol yaptırmaya karar verdi. Ancak yapımı tamamlanan yolu
halka açmadan önce, hatırlarda kalacak bir yarışma
düzenlemek istiyordu. İsteyenin bu yarışmaya
katılabileceğini ilan etti. Kral, yoldan en güzel geçecek
kişiyi belirleyeceğini söyledi. Yarışma günü, insanlar akın
ettiler. Bazıları en güzel arabalarını, bazıları en güzel
elbiselerini getirmişti. Kadınlardan kimileri saçlarını en
güzel biçimde yaptırmıştı, kimi de yanlarında en güzel
yiyecekleri getirmişti. Gençlerden bazıları spor kıyafetler
içinde yol boyunca koşmaya hazırlanıyordu. Nihayet, tüm gün
insanlar yoldan geçtiler, fakat yolu kat edip tekrar kralın
yanına döndüklerinde hepsi aynı şikayette bulundu: Yolun bir
yerinde büyükçe bir taş ve moloz yığını vardı ve bu moloz
yığını yolculuğu zorlaştırıyordu.
Günün sonunda yalnız bir yolcu da bitiş çizgisine yorgun
argın
ulaştı. Üstü başı toz toprak içindeydi, ama krala büyük bir
saygıyla yönelerek, altınla dolu bir torba uzattı ve:
- Yolculuğum sırasında, yolu
tıkayan, insanların yolculuk
etmesini zorlaştıran bir taş ve moloz yığını gördüm.
İnsanlar rahat etsinler diye bu taş ve moloz yığnını
kaldırmak için durdum. Yolu temizlerken, taşların altında bu
altınla dolu torbayı buldum. Halktan kimsenin bu kadar
altını olamayacağına göre, bu altınlar size ait olmalı. Kral
gülümseyerek
cevap verdi:
- O altınlar sana ait.
- Hayır, benim değil. Benim hiçbir zaman o kadar çok param
olmadı.
- Evet, dedi kral. Bu altınları sen kazandın, zira
yarışmanın galibi sensin. Yoldan en güzel geçen kişi sensin.
Çünkü,
YOLDAN EN GÜZEL GEÇEN KİŞİ; ARDINDAN GELENLER İÇİN YOLDAKİ
ENGELLERİ KALDIRAN KİŞİDİR.
Lösemili Maraton Koşucusu
1992 Aralığında mutlu bir eş ve iki çocuk babasıydım. Bir
ay sonra acute lymphoplastic leukemia
teşhisi kondum. İki yıl hastalığı hafifleten
kemoterapiden sonra vücudum zayıf ve cansızdı. Adeta
kendimi başını ve kollarını kaldırmak için yardım alması
gereken kukla gibi hissediyordum.
Koşmaya başladım. Altı ay sonra gücüm geri geldi. Devamlı
koşabileceğimi hissettiğim bir koşuda maratona katılmaya
karar verdim.
Babama bu
planımdan bahsettiğimde bana insanları maraton koşusuna
hazırlayan ve aynı zamanda da lösemi araştırmaları için
fon toplayan bir programdan bahsetti.
Böylece o yaz, luekemia derneğinin eğitim programıyla
Marine Crops maratonuna hazırlandım.
Sonunda maraton koşma günüm gelmişti. 27 Ekim 1996 saat 8
de maraton başladı. 19000 diğer cesur yüreklerin arasında
26,2 millik unutamayacağım yolculuğuma başlamıştım. Eşim
Petty yi ilk kez 6.mil çizgisinde gördüm. Ne yaptığımı ve
nasıl eğlendiğimi gördüğü için çok mutlu görünüyordu.17.
milde aklım ailemi ve beni üzmeye çalışam o korkunç iki
yıla gitmişti. Tekrar onu gördüm.yüzündeki ifade bana onun
benim mücadeleye başladığımı bildiğini söylüyordu.
İkimizin de aynı şeyi düşündüğünü hissediyordum: 9 mil
daha ve bu son bikaç yıl artık geride kalacak. Bu düşünce
tek başına beni ileriye itiyordu. 22., 23. mil, yavaş ama
gidiyordu, 24. ,25. , sonra işte orada olan oldu. Bu kadar
muhteşem ve ilham verici bişey görmemiştim
hayatımda.başladığımdan 3 saat 41 dakika sonra bitiş
çizgileri içinde düşündüğüm en uygun bitiş çizgisini
geçtim. O gece Lösemi Topluluğu bana bir süs iğnesi vermiş
ve“ lösemi 26.2” adında bir parti düzenlemişti.
Eğer Tanrı isterse ve ben tekrar kötüleşebilirim, kanser
tekrar saçlarımı ve gücümü, belki hayatımı alabilir. Ancak
ben asla iğnemi ya da bir maraton koşucusu olduğumu
unutmayacağım.
Işığınızı Yayın
Amerikalı bir ölüm döşeğinde iken hasta yatağında üç
yetişkin çocuğunu yanına çağırdı ve şöyle dedi: “İçinizden
biri yıllar boyu uğraşarak kurduğum şirketin başına
geçecek. Hanginizin bunu hak ettiğine karar vermek için,
her birinize birer dolar vereceğim. Şimdi gidip bu bir
dolarla ne alabiliyorsanız alacaksınız, ama bu akşam geri
döndüğünüzde paranızla aldığınız şey hastane odamı bir
uçtan bir uca doldurmalı.”
Akşam geri döndüklerinde babaları sordu. “Birinci evladım
bir dolarınla ne yaptın? “ Çocuk cevap verdi: “Arkadaşımın
çiftliğine gittim, bir dolarımı verdim ve iki balya saman
aldım. Sonra odadan dışarı çıktı, saman balyalarını
getirdi, açtı ve havaya savurmaya başladı. Oda bir anda
samanla dolmuştu. Ama biraz sonra samanların tamamı yere
indi ve babanın söylediği gibi, odayı bir uçtan öbürüne
kadar doldurmadı. Adam sordu: “Peki ikinci çocuğum, sen
paranla ne yaptın?”
”Yorgancıya gittim. İki tane yastık aldım.” Bunu söyleyen
çocuk, yastıkları içeri getirdi açtı ve tüyleri bütün
odaya dağıttı. Zaman içinde tüyler yere düştü, böylece oda
yine dolmamıştı. ”Sen, üçüncü çocuğum, sen paranı ne
yaptın?” diye sordu adam. Çocuk elini cebine atıp bir
kibrit kutusu ve bir mum çıkardı. Mumu yakıp ışığı
kapatınca oda mumun yaydığı ışıkla dolmuştu. Baba üçüncü
çocuğa şirketlerini emanet etti.
Yazar:
Nido Qubein
BİR ADAM
Size bir adamın hayat
hikayesini anlatayım. Bu adam:
21 yaşında işinde başarısız olmuş,
22 yaşında bir yasama seçimini kaybetmiş,
24 yaşında tekrar işinde başarısız olmuş,
26 yaşında karısı vefat etmiş,
27 yaşında ruhsal bunalıma girmiş,
34 yaşında kongre seçimlerini kaybetmiş,
36 yaşında tekrar kongre seçimlerini kaybetmiş,
45 yaşında senato seçimlerini kaybetmiş,
47 yaşında başkan yardımcısı seçimlerini
kaybetmiş,
49 yaşında tekrar senato seçimlerini kaybetmiş,
52 yaşında Amerika Birleşik Devletlerine başkan seçilmiş
kişidir ve adıda ABRAHAM LİNCON'dur.
>>>
ANA SAYFA