1 hafta sonra ilk ve son hipnoz senasına başladık.
Hipnoz esnasında az sonra hatırlayacağı olayı ve olayların
matematikle ilgili yaşadığı problemlerin nedenini
açıklayacağını söyledim. Yaklaşık 5 dakika boyunca bir
şeyler hatırladığını mimiklerinden anlayabiliyordum çünkü
gözleri rüya gören insanların ki gibi kıpır kıprdı (rüyada
REM dönemi). Neler hatırladınız bakalım diye sorduğumda
şunları söyledi:
"13 yaşlarındayken maddi durumumuz hiç iyi değildi.
Babam bakkaldı. Ben aile bütçesine katkıda bulunmak için
ayakkabı boyacılığı yapardım, çakmaklara gaz doldururdum ve
çekirdek satardım. Babamın ticaretten anlamadığını
biliyordum. Babam dindar bir insandı ama dükkandaki raflar
her zaman tozlu olurdu. Temizlik imandandır sözü onun için
bir şey ifade etmedi. Dükkanımız git gide sinekli bakkala
dönüşüyordu.
Dükkanımızdan aldığım kalem kağıt gibi kırtasiye
malzemelerini okula götürür arkadaşlarıma satar para
kazanırdım. Babam o kadar cimri biriydi ki satmaya bile mal
almak istemezdi. Bu kadar cimri bir insan biraz ticaretten
anlasaydı bu gün rahatlıkla holding sahibi olabilirdi.
Başka esnafların başarılı olmasını babam onların ucuz mal
satmasına bağlardı. Tabi ben "ama baba sen zararına mal
satıyorsun yine alan yok" dediğimde babamla aramız biraz
gerginleşirdi. Aslında baba olarak çok çok iyiydi. Kendinden
başka kimseye zararı olmayan bir insandı. Ailesini çok
severdi. Kimsenin kalbini kırmazdı.
Babam 2 yaşındayken dedem vefat etmiş. Kasabadaki
akrabalarımız amcamın anlattığına göre artık bizim aileyi
tanımaz olmuş ve "onlar bizim sülaleden değil" demeye
başlamışlar. Babamın anlattığına göre çorbalarını pişirmek
için yağ bulamazlarmış. Yani babam alışmış fakirliğe.
Gençliğinde köyden çıkıp il merkezine çalışmaya gitmiş.
Biriktirdiği paralarla da bu bakkalımız açmıştı.
Bir Cuma günü dükkanda babama yardım ediyordum. O gün
kasabamızda pazar kurulurdu. Köylüler hafta da
bir gün kasabaya alış verişe gelirlerdi. Köylüler
ihtiyaçlarını liste halinde babama verir ve süt, yoğurt
peynir vs. gibi ürünlerini pazara satmaya giderlerdi.
Babamda köylülerin verdiği listedeki çay, şeker, makarna,
helva gibi ihtiyaçları hazırlar ve kolilere koyardı.
Sonra da listedeki ürünlerin fiyatlarını toplardı. Babam
hesap kitabının çok iyi olduğunu söylerdi. O gün babamın
yaptığı bir toplama işleminden şüphelenmiştim. Listedeki
bunca şey bu kadar ucuz olamazdı.
Hesap makinası ile toplama işlemini tekrar yaptım ve
yanlışlığı babama gösterdim ve "işlerinin batmasının
nedenini şimdi anladım" dedim. Babam hiç bir şey söylemedi.
Babam hayatı boyunca hiç bir şeye sinirlenmemiş bir insandı.
Sonra diğer listelerdeki toplama işlemlerini de
kontrol ettim. Her yer hata doluydu. Evet babam iyi bir
insandı ama asla değişmeyen bir insandı. O hiç bir huyunu
değiştirmezdi. O yine kağıt kalemle toplama işlemine devam
ediyordu. Tabi üzülen ben oldum. üzüldüm çünkü ben bu yaşta
para için çırpınıyordum oysa babam paranın hesabını meğer
hep yanlış yapıyormuş.
O gün hiç bir şeyi değiştirememenin nasıl bir duygu olduğunu
ilk defa tattım. Hayatta ilk defa baş ağrısını o zaman
yaşadım. Demek ki bir kağıt parçasından ibaret olan para baş
ağrısı yapabiliyordu."
Hipnoz seansı bitmişti ama Ö.T'nin şaşkınlığı dakikalarca
geçmemişti.Ö.T "Az önce hipnoz esnasında hatırladığım
şeyleri hatırlamak için ben 15 yıl boşu boşuna uğraştım.
Demek ki sayılardan nefret etmeme neden olan şey bu olay.
Anladım ki yaşadığımız her olay içimizde bir yerlerde
mutlaka kaydediliyor. Kitaplarımdan birinde mutlaka bu
temayı işleyeceğim. Hayatımın en büyük bilinmezini
bulduğunuz için çok teşekkür ederim. Şimdi bana müsade.
Lütfen borcumu söyleyin ama lütfen hesap makinası kullanın"
diye hoş bir espri ile ayrıldı.
Aradan 3 yıl geçtikten
sonra Ö.T beni aradı ve görüşmek istediğini söyledi.
Hayatında nelerin değişip nelerin değişmediğini merak
ediyordum. Senasımızdan sonraki günlerde yüksek lisans yapma
gereği duymuş. Ama LES sınavında matematik sorularını
yapabileceğine ilk önce pek aklı kesmemiş. Sonra kendi
kendine "ben matematik özürlü değilim. sadece matematik ile
ilgili bazı negatif yoğun duygular yaşadım. Tüm mesele bu.
Bu negatif duyguları istersem pozitife çevirebilirim."
demiş. Özel matematik dersi almış. Ama ders esnasında
sürekli espriler yapıyormuş. Espriler sayesinde sayılarla
geçirdiği süreyi sıkıcı değil zevkli hale getirmiş. Espri
yapmakta zorlanmıyordu çünkü kendisi zaten bir mizah
yazarıydı. Mizah yeteneğini matematik ile ilgili olumsuz
duygularını yok etmek için kullanmıştı. Sonuçta çıkarma
işlemini yapamayan bu insan LES sınavında 30 civarı
matematik neti yapmış. Yüksek lisansı üstün bir başarı ile
bitirmiş. Sonra bana şunları söyledi: "Matematik öğrendikçe
analiz yeteneğim gelişti. İyi bir mizah yazarı için analiz
yeteneği çok gereklidir. Zaten insanların zihinsel
hesaplarına uymayan şeyler komiktir ve ilginçtir."
Sonrasında mizah üzerine sohbetimiz devam etti.
Ben de bu olaydan şunu
öğrendim. İnsanların psikolojik sorunlarının asıl kaynağı
içlerindeki bazı negatif duygulardır. Ve bu negatif
duyguları pozitife dönüştürecek en azından nötr hale
getirecek mutlaka bir yol vardır.
Başa Dön
>>> ANA SAYFA
©Copyright
2001, 2004 Psk.Tuncay Özer. Tüm hakları saklıdır. Kaynak göstermek ve link
koymak şartı ile sadece internet ortamında kullanmak için izin almadan
alıntı yapabilirsiniz. Diğer türlü alıntılar için kanun gereği izin
alınması gerekmektedir.